အာဇာနည္ေန႔

အာဇာနည္ေန႔ တစ္ေခါက္ေရာက္လာျပန္ၿပီပဲ။

တုိင္းျပည္အတြက္ အသက္စြန္႔သြားတဲ့ အာဇာနည္ေတြ။ သူတို႔အတြက္ ဘာေတြ လုပ္ေပးၿပီး ၾကၿပီလဲ။ သူတို႔ ခ်စ္တဲ့ တိုင္းျပည္အတြက္ ဘာေတြ လုပ္ျဖစ္ၾကၿပီလဲ။ သူတို႔ အသက္စြန္႔ ကာကြယ္သြားၾကတဲ့ လူမ်ဳိးအတြက္ ဘာေတြ လုပ္ေပးၿပီး ၾကၿပီလဲ။

အခ်ိန္ၾကာရင္ ေမ့မွာပဲ ဆိုၿပီးေတာ့မ်ား သေဘာထားေနၾကၿပီလား။

ဒီေမးခြန္းအတြက္ အေျဖ မရွိေသးတဲ့ အတြက္ က်ေနာ္ ရွက္မိပါတယ္။

ရန္ကုန္

ဘယ္လုိပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သူ ရန္ကုန္မွာ ပိုေပ်ာ္ပါသည္။

သူ႔ကို ၿမိဳ႕ငယ္ေလး တစ္ၿမိဳ႕မွာ ေမြးဖြားခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ သူတို႔ ၿမိဳ႕မွာ အထပ္ျမင့္ တိုက္ေတြ မရွိပါ။ ကတၱရာလမ္း ဆိုတာလည္း စက္ဘီးနဲ႔ ဆိုက္ကားမ်ား ႀကီးစိုးရာေနရာသာ ျဖစ္သည္။ စတုိးဆိုင္ႀကီးေတြ၊ ေစ်းဝယ္ စင္တာေတြ ဆုိတာ ရုပ္ရွင္ထဲမွာသာ သူျမင္ဖူးေလသည္။

သူ ဆယ္တန္းေအာင္ေတာ့ ရန္ကုန္ကို ပထမဆံုး ေရာက္ဖူးျခင္း ျဖစ္သည္။ လမ္းသစ္ ေဗာတံတားကေန ကုန္ေစ်းတန္းလမ္းရွိ အမ်ဳိးအိမ္သို႔ ေလးဘီးကား ျဖင့္လာရင္း ေမာ့ၾကည့္ရေသာ တုိက္ျမင့္မ်ားကို စျမင္ဖူးျခင္း ျဖစ္သည္။ သူအရမ္းသေဘာက်သြားသည္။ သိမ္ႀကီးေစ်းဆိုတာကလည္း သူ႔ၿမိဳ႕က ေစ်းနဲ႔မတူ။ လမ္းေဘးမွာ ေရာင္းေသာ ဘဲေပါင္းဆီခ်က္ကလည္း ေကာင္းမွေကာင္း။ ညအခ်ိန္ ေရႊတိဂံုဘုရားလမ္း ကုန္းေက်ာ္ တံတားေပၚမွ ေန၍ နီယြန္ မီးေရာင္စံုမ်ားကို ၾကည့္ရသည္မွာလည္း ႐ႈမၿငီးဖြယ္ ျဖစ္သည္။ ထုိစဥ္ကတည္းက သူရန္ကုန္မွာ ေနဖို႔ ႀကိဳးစားရန္ ဆံုးျဖတ္မိသည္။

အခုေတာ့ သူ ရန္ကုန္မွာ ေနတာ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခု ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။ တုိက္ေတြကလည္း သူ႔ကို မဆြဲေဆာင္ႏုိင္ေတာ့ၿပီ။ အထပ္ျမင့္ တုိက္ေတြထဲက မြန္းၾကပ္တဲ့ ဘဝေတြက စိတ္ေမာေစသည္။ သိမ္ႀကီးေစ်းသည္လည္း အရင္ေလာက္ မစည္ေတာ့ သလိုပင္။ နီယြန္မီးေခ်ာင္းေတြ လင္းဖို႔ လွ်ပ္စစ္မီးက ရွားပါးစာရင္း ဝင္သြားၿပီ ျဖစ္ရာ ညေတြက သဘာဝအတုိုင္းသာ လွေနေတာ့သည္။

သို႔ေသာ္ သူ ဇာတိၿမိဳ႕ေတာ့ မျပန္ခ်င္ေသးပါ။ ထို႔အတူ ရန္ကုန္ထက္သာေသာ အျခား ၿမိဳ႕မ်ားဆီသို႔လည္း သူ ထြက္သြားရန္ စိတ္မကူးေတာ့ပါ။ ရန္ကုန္ႏွင့္အတူ သူ႔အား ခ်ည္ေႏွာင္ထားေသာ မိသားစုဆိုတာကို သူပိုင္ဆုိင္သြားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ထုိ မိသားစုကို သူသယ္ေဆာင္သြားႏုိင္ေသာ တစ္ေန႔တြင္ေတာ့ သူ သြားခ်င္စရာ ၿမိဳ႕ေတာ္အသစ္ တစ္ခုသို႔ သြားျဖစ္ဦးမလား သူ မသိေသးပါ...................

ညီးညဴျခင္း

အခ်ိန္ေတြ အကုန္ျမန္တယ္ဆိုတာ စာေမးပြဲအတြက္ စာက်က္မွပဲ သိေတာ့တယ္။ စာကျဖင့္ ဘယ္ေလာက္မွ မၿပီးေသး။ ေနာက္တစ္လေက်ာ္ဆို စာေမးပဲြ ေျဖရေတာ့မယ္။ ေအာင္ရန္ ရာႏႈန္း ( ) ေလာက္ပဲ ရွိမယ္။

ပိုးဖလံေတြ မီးကို ဘာလို႔ တုိးၾကလဲဆိုတာ ငယ္ငယ္တုန္းက ေတြးလို႔ မရခဲ့ဘူး။ အခုလည္း ဘာလို႔ ဆရာဝန္ဘဝမွာ ဖက္တြယ္ ေနမိလည္း မသိဘူး။ ညမအိပ္ရတဲ့ အလုပ္၊ လခ နည္းတဲ့ အလုပ္၊ မိသားစုနဲ႔ အတူမေနရတဲ့ အလုပ္၊ ေနရာ အတည္တက် မရွိတဲ့ အလုပ္၊ တစ္ခါတစ္ေလ ကိုယ္မတတ္ႏုိင္လို႔ လက္လႊတ္လုိက္ရရင္ ကိုယ့္အမ်ဳိး မဟုတ္ဘဲ ဝမ္းနည္းရတဲ့အလုပ္။ ေပ်ာ္ရတယ္ဆိုတာ တစ္ခါတစ္ေလလည္း ရွိပါရဲ့။ ဒါေပမယ့္ စိတ္တိုင္းမက် စိတ္ဓါတ္က်စရာ အခ်ိန္ေတြက ပိုမ်ားေနသလိုပဲ။

အခုလည္း လက္ေထာက္ဆရာဝန္ ဘဝကေန အထူးျပဳ ဆရာဝန္ဘဝ ျဖစ္ေအာင္ စာအေသအလဲ ဖတ္ေနရတယ္။ နယ္မွာဆိုေတာ့ က်ဴရွင္လည္း မတက္ႏုိင္ပါဘူး။ ပုိက္ဆံကုန္ သက္သာသြားတာေပါ့ေလ။ စာဖတ္ေဖာ္ မရွိတာေတာ့ မေကာင္းဘူး။ တစ္ခုခုဆို အင္တာနက္ တက္ရွာဖို႔ကလည္း ဖုန္းလုိင္းေတာင္ မရွိတဲ့ေနရာ ဆိုေတာ့။

တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း ေက်ာင္းတုန္းကတည္းက ႀကိဳၿပီးက်က္ခဲ့ရင္ အခု ဒီေလာက္ ပင္ပန္းမွာ မဟုတ္ဘူး ေတြးမိပါရဲ့။

ေရြးခ်ယ္မႈ ....

တကယ္တမ္း ေနာက္ဆုတ္ရမယ္ ဆိုေတာ့ ေနာက္တြန္႔ေနမိျပန္သည္။ ဝါသနာ မပါဘူးလို႔ တစ္ခ်ိန္လံုး ေၾကြးေၾကာ္ခဲ့ေသာ္လည္း ရလာတဲ့ ပီတိေတြကို လိုခ်င္တပ္မက္ ျဖစ္ေနတတ္တာေတာ့ အေသအခ်ာ ျဖစ္သည္။ ေဝးကြာေသာ တစ္ေနရာ၊ မိသားစု လုိက္ေနရန္ အဆင္မေျပေသာ တစ္ေနရာ၊ ေဆးခန္းဖြင့္ရန္ မျဖစ္ႏုိင္ေသာေနရာ၊ မီးအၿမဲလာသည္က လြဲ၍ အစားအေသာက္ အေနအထိုင္ အဆင္မေျပေသာ ေနရာ၊ ထိုေနရာကို ေရာက္သည့္အခ်ိန္မွ စ၍ သူ႔ေခါင္းထဲတြင္ အၿမဲ ေတြးေနတတ္သည္က အလုပ္ဆက္လုပ္လို႔ ျဖစ္ပါ့မလား ဆုိတာပဲ ျဖစ္သည္။ ေနရာေကာင္းရရန္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ရမွာ ရွက္တတ္ေသာ၊ အမ်ား မုိးခါးေရေသာက္ပေစ ကိုယ္ကေတာ့ ကိုယ့္ က်င့္ဝတ္နဲ႔ ကိုယ္ပဲ ဟု အၿမဲ ေၾကြးေၾကာ္ခဲ့သူ တစ္ေယာက္အေနျဖင့္ ဒီအခက္အခဲေတြက ထင္တာထက္ ပိုမ်ားေနတာကိုေတာ့ ဝန္ခံမိသည္။ ပထမဆံုးလာသည့္ေန႔က လုိင္းကား မရွိဘူး၊ ကုန္ကားနဲ႔ လမ္းႀကံဳလုိက္ရမွာ ဆုိတုန္းက အေတြ႕အႀကံဳဟု သေဘာထားႏုိင္ေသးေသာ္လည္း ေနစရာ အဆင္မေျပ အစားအေသာက္ က ဝယ္စားစရာ ဆုိင္ကမရွိေသာအခါ သူအားေလ်ာ့တတ္လာသည္။ ပစၥည္းကိရိယာ စံုလင္မႈ မရွိေသာ၊ ေပးသင့္ေသာ ေဆးထက္ ေပးႏုိင္ေသာ ေဆးကို ဦးစားေပးသံုးရေသာ၊ ဓါတ္ခြဲစမ္းသပ္ျခင္းထက္ မိမိ၏လက္၊ မ်က္စိႏွင့္ နားကိုသာ အားထားရေသာ ဒီေနရာမွာ သူ႕ကို သူ အျပည့္အဝ ယံုၾကည္မႈ မရဘဲ ျဖစ္ေနတတ္သည္။
ေရာမေရာက္ရင္ ေရာမလိုက်င့္ရမွာပဲ ဆိုေသာ အကိုတစ္ေယာက္၏စကားကို ႀကီးႏိုင္ငယ္ညွဥ္းႏုိင္ေသာ ေလာကတြင္ ဘယ္လိုမွ ဆက္စပ္မရ ျဖစ္ေနတတ္ေသးသည္။ လာမေတြ႕၍ ဟုိေရႊ႕မည္ ဒီေရႊ႕မည္ဆိုတတ္ေသာ လူႀကီးတစ္ေယာက္ကိုလည္းေကာင္

း၊ လစာယူ၍ အလုပ္မလုပ္ခ်င္ေသာ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ တစ္ခ်ဳိ႕ကိုလည္းေကာင္း သူ႐ိုးသားစြာ နားမလည္ႏိုင္ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။
သို႔ေသာ္လည္း ႐ိုးသားလြန္းလွသည့္ ေဒသခံေတြကေတာ့ သူ႔ကို အေမာေျပေစခဲ့သည္သာ။ ကိုယ္တုိင္ကေတာ့ လံုခ်ည္ အၿပဲႏွင့္ ေဆးရံုလာရေသာ္လည္း ဆရာဝန္ကို ဦးဂ်မ္းပုဆိုးေလးနဲ႔ ကန္ေတာ့ခ်င္ၾကေသာ ရင္ထဲက ေစတနာက သူ႔မ်က္ရည္ဝိုင္းသည္အထိ ခံစားေစျပန္သည္။ သူမယူရက္၍ ျပန္ေပးေလတုိင္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ၾကသည္မွာလည္း သိသာလွေပသည္။ သူတတ္ႏုိင္သမွ် ကုသ၊ မတတ္ႏုိင္၍ လႊဲရသည့္အခါတိုင္း ဆရာတတ္ႏုိင္သေလာက္ပဲ ကုပါ က်ေနာ္တို႔ မသြားႏုိင္ေတာ့လို႔ပါဆိုလာတုိင္း သူ မလုပ္ႏုိင္ေသာ အရာအားလံုးကို ခ်က္ခ်င္း လုပ္တတ္ခ်င္လာသည္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူအလုပ္က ဒီလူေတြကို ကူညီေနတာပဲ ဆုိတာ သေဘာေပါက္တုိင္းေတာ့ သူေက်နပ္မိသည္။
ဒီလိုနဲ႔ပဲ သူ ... ဆံုးျဖတ္ရခက္ေနဆဲျဖစ္သည္။

--

သင္တန္းတက္ျခင္း

ဘာလိုလိုနဲ႔ ၁၄ ပတ္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ဟာ ကုန္ခါနီးပါၿပီ။ ၄ ပတ္ပဲ က်န္ေတာ့မယ္။ အဲဒီအခါက်ရင္ အင္တာနက္ကုိ အရင္လို ျပန္သံုးႏုိင္ၿပီေပါ့။ မီးလာရင္ ၿပီးေတာ့ connection ေကာင္းရင္ေပါ့ေလ။

၁၀ ပတ္ကုန္သြားတဲ့ အခ်ိန္ေနာက္မွာ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ ျပန္ဆန္းစစ္ၾကည့္တယ္။ ဘာေတြ အက်ဳိးရွိလာသလဲ လုိ႔။

ကုိယ္အေလးခ်ိန္ က်သြားပါတယ္။ ၁၀ ေပါင္ေက်ာ္က်သြားတာပါ။ ၿပီးခဲတဲ့ ႏွစ္ဆန္းပုိင္းေလာက္က စဝလာလိုက္တာ သင္တန္းမတက္မီ အထိ က်ေနာ္ ၁၃၁ ေပါင္အထိ ေရာက္သြားပါတယ္။ အခု ၁၂၀ ေလာက္ပဲ ရွိပါေတာ့တယ္။ ေလ့က်င့္ခန္းေတြ မွန္မွန္လုပ္၊ အခ်ိန္မွန္ လမ္းေလွ်ာက္ရတာေတြရဲ့ အက်ိဳးေက်းဇူးေပါ့။ အစားအစာ စားမေကာင္းလို႔ မစားႏုိင္တာလည္း ပါပါတယ္။

စာက်က္ဖို႔ အစပ်ဳိးျဖစ္ပါတယ္။ အေဆာင္က hall type ဆုိေတာ့ စာက်က္ရတာ အာ႐ံု စူးစိုက္မႈ မရေပမယ့္ နည္းနည္းေတာ့ က်က္ျဖစ္ပါတယ္။ စက္တင္ဘာ မွာ ေျဖရမွာ ဆုိေတာ့ နည္းနည္း ျမန္ျမန္ ဖတ္ဖို႔ေတာ့ လုိတာေပါ့ေလ။

လူေတြနဲ႔ ပိုဆက္ဆံျဖစ္ပါတယ္။ အရင္က လူနာရယ္ ဆရာဝန္ရယ္ အလုပ္သမားရယ္ မိသားစုရယ္ သူငယ္ခ်င္းေတြရယ္ ဒါေတြနဲ႔ပဲ ေတြ႕ထိ ဆက္ဆံေနတာကေန အခုေတာ့ ေနရာအႏွံ႕က အရာရွိအမ်ဳိးမ်ိဳးနဲ႔ ဆက္ဆံရတာေပါ့ေလ။ နည္းနည္း အခက္အခဲ ရွိေပမယ့္ မဆုိးပါဘူး။

Presentation skill တက္လာပါတယ္။ Discussion ေတြမွာ ေရွ႕ထြက္ၿပီး မ်ားမ်ားေျပာျဖစ္တယ္။ ဘယ္လို ေျပာရင္ ဆြဲေဆာင္မႈ ရွိလဲ။ ဘယ္လို ျပင္ဆင္ရမလဲ စသည္ျဖင့္ အရင္ထက္ေတာ့ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ ယံုၾကည္မႈ ပိုလာပါတယ္။

အနားရပါတယ္။ အလုပ္ကေန ခဏ အနားရပါတယ္။ စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ မဟုတ္ေပမယ့္ အလုပ္မွာ ရွိတဲ့ စိတ္ဖိစီးမႈေတာ့ နည္းနည္း ေလ်ာ့သြားတယ္။

ပိုေတြးျဖစ္ပါတယ္။ အနာဂတ္အတြက္ ဘဝအတြက္ ကုိယ္ျဖစ္ခ်င္တာ ကိုယ္လုပ္ေပးခ်င္တာ ကိုယ္ယံုၾကည္တာေတြကို မွ်တေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ဆိုတာ ပိုနားလည္လာတယ္။ အရင္လို တဇြတ္ထုိး လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ ေျပာခ်င္ရာေျပာလို႔ မရဘူးဆိုတာ ပို နားလည္လာပါၿပီ။

က်ေနာ့ Consultant က ေျပာဖူးတယ္။ "Life depends on your perspectives" တဲ့။ အရင္က နားမလည္ခဲ့ဘူး။ အခုေတာ့ နားလည္သြားၿပီ။ ဘယ္လို အေျခအေနမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္အေနနဲ႔ အက်ဳိးရွိမယ့္ အရာကို အခ်ိန္သံုးတတ္ဖုိ႔ပဲ လုိတယ္။

--
junior
gmail ျဖင့္ ဘေလာ့ သည္။

30 years struggle

ဘာရယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘဝဆိုတာ  struggle ပဲ ဆိုတဲ့ ဆို႐ိုးေလးကို သတိရလို႔ပါ။ ဘာလိုလိုနဲ႔ ႏွစ္သံုးဆယ္ ရွိခဲ့ၿပီေပါ့။ ႐ုန္းကန္ခဲ့ ႐ုန္းကန္ဆဲ ႐ုန္းကန္ရဦးမွာပါေပါ့ေလ။
ဒီေနရာမွာ ေက်းဇူးအတင္ဆံုးက မိသားစုပါပဲ။ အခ်ိန္ၾကာေလ တန္ဖိုးရွိမွန္းသိေလ ျပန္မရေလ ဆိုတဲ့ အေကာင္းဆံုး မိသားစုတစ္ခု ရွိခဲ့လိုသာ က်ေနာ္ ဒီအေျခအေနကို ေရာက္လာတာပါ။
ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ က်ေနာ့္ နဲ႔ အတူ လက္တြဲေဖာ္ ေပါ့။ သူရဲ့ အားေပးမႈနဲ႔ ဂရုစိုက္မႈေတြသာ မရွိရင္ ဘဝကို အေကာင္းျမင္တတ္ဖို႔ က်ေနာ္ မတတ္ႏုိင္ပါဘူး။ က်ေနာ့္ရဲ့ ေအာင္ျမင္မႈ က်႐ႈံးမႈ၊ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ဝမ္းနည္းမႈေတြ ေဝမွ်ခံစားေပးႏုိင္တဲ့ သူပါပဲ။
ေနာက္ေက်းဇူးတင္ခ်င္တာကေတာ့ သူငယ္ခ်င္း ဆိုတာကုိပါပဲ။ က်ေနာ္ ေမြးေန႔တုိင္း အလုိခ်င္ဆံုးက သူငယ္ခ်င္းေတြဆီက ေမြးေန႔ဆုေတာင္း ျဖစ္သလို သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း အၿမဲ မပ်က္မကြက္ ေပးေလ့ရွိတာကေတာ့ ေက်နပ္မိတယ္။
က်ေနာ့္ရဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေလးကို လာလာ အားေပးေနသလို က်ေနာ့္အတြက္လည္း ေမြးေန႔ဆုေတာင္းေပးတဲ့ အမ kom, sin dan lar, အမ ႏုသြဲ႕တို႔ကိုလည္း အရမ္းကို ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ အနီးအနားမွာသာ ဆုိရင္ မုန္႔ဝယ္ေကၽြးျဖစ္မွာ ေသခ်ာေပမယ့္ အခုေတာ့ ေနာက္ႀကံဳရင္ ေကၽြးခိုင္းဖို႔ မွတ္ထားႏုိင္ပါတယ္။
ေဖာင္ႀကီးသြားမယ့္ တစ္လအတြင္းမွာ ပို႔စ္လံုးဝ မတင္ျဖစ္ႏုိင္ေပမယ့္ ျပန္လာရင္ တင္မွာ ျဖစ္လို႔ လာလည္ၾကဖို႔လည္း သူငယ္ခ်င္းအားလံုးကို ဖိတ္ေခၚပါတယ္။ ေမ့မသြားၾကပါနဲ႔။

အခုေတာ့ မီးပ်က္ခါနီးၿပီမို႔ ရွည္ရွည္မ႐ုိက္ႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။
ဂ်ဴနီယာတစ္ေယာက္ လူသားပီသတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါေစလို႔ ဝုိင္းဝန္း ဆုေတာင္းေပးၾကပါဦး။

--

dr-junior.blogspot.com

ေမွ်ာ္ေနမယ္ေနာ္

ဒီအခ်ိန္ဆို ဒီလိုပဲ ဆိုတာ သိရက္နဲ႔ သူေရာက္မလာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ အံ့ၾသသြားသည္။ ဒီဇင္ဘာေတာင္ ေရာက္ၿပီပဲ။ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ဒီအခ်ိန္ဆို သူေပ်ာက္သြားသည္ပဲ။ ဥၾသေတြ ေရာက္လာသည္ အထိ မေစာင့္ေတာ့ဘူးေပါ့ေနာ္။ မရမွန္း သိရဲ့နဲ႔ ေတာင္းပန္ၾကည့္ခ်င္သည္။

တကယ္ဆုိ သူႏွင့္ကုိယ္ က ခြဲမရ။ ကုိယ္ အလုပ္က ျပန္လာလို႔ စာဖတ္ခ်ိန္၊ အင္တာနက္ တက္ခ်ိန္မ်ားတြင္ သူသည္ မရွိမျဖစ္။ သူမရွိ၍ အဝတ္ေတြကို လက္နဲ႔ ေလွ်ာ္ရေသာ္ အခါမ်ားတြင္ အဝတ္ေလွ်ာ္ပ်င္းေသာ ကုိယ့္အတြက္ စိတ္ညစ္ရျပန္သည္။ အခ်ိန္မရ၍ ကိုရီးယား ဇာတ္လမ္းတြဲသာ မၾကည့္ျဖစ္ခ်င္ေနမယ္။ ေဟာလီးဝုဒ္ ကားမ်ားကို အသည္းအသန္ႀကိဳက္ေသာ ကုိယ့္ကို သူက အလုိက္သိတတ္ျပန္သည္။ ေဆး႐ံုတြင္ အလုပ္မ်ားေသာ အခါမ်ားတြင္လည္း သူရွိေနရင္သာ မသိသာ။ သူမရွိေသာအခါ အလြန္သိသာသည္။ ဘာမွ ေျဖာင့္ေျဖာင့္တန္းတန္း လုပ္မရေတာ့။ အကုန္ ေနာက္က်ကုန္သည္။

တစ္ခါတစ္ေလ သူမရွိလည္း ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနၾကည့္ခ်င္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ေနမရေသးမွန္းလည္း ကိုယ့္ကို ကို္ယ္ သိေနျပန္သည္။ သူမသြားေအာင္လည္း ကုိယ္က မတတ္ႏုိင္။ ေနာက္ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ သူ ကိုယ့္နား အၿမဲရွိမလဲ ေမွ်ာ္လင့္မိသည္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္ေသး။

လွ်ပ္စစ္မီးသည္ ကိုယ့္ဘဝမွာ မရွိမျဖစ္နည္းပါး ျဖစ္ေနတာ စိတ္ကုန္စရာ ျဖစ္လာသည္။ အစားထုိးစရာလည္း ကိုယ္က မတတ္ႏုိင္ေသး။ အခုေခတ္ မီးစက္ေတြက သိန္းဂဏန္းမွာ။ ဆီဖိုးကလည္း ကုန္ဦးမည္။ အင္ဗာတာနဲ႔ ဘတၳရီနဲ႔ တြဲသံုးၾကည့္ဖူးသည္။ အၿမဲတန္းေတာ့ အဆင္မေျပလွ။ မီးမွန္မွန္လာေသာအခါ ဘတၳရီအားမသြင္းျဖစ္ မသံုးျဖစ္သျဖင့္ ပ်က္ျပန္သည္။ ဘယ္လို လုပ္ရပါ့။ အခုလည္း မနက္ျဖန္ seminar အတြက္ powerpoint ႐ိုက္ေနရင္းက ဘယ္ေတာ့ ပ်က္သြားမလဲ စိုးရိမ္ေနရျပန္ေလသည္။

အၿမဲ မွန္ပါေတာ့ မီးရယ္။ ကိုယ္ ဆုေတာင္းေနဆဲပါ။
--
dr-junior.blogspot.com

စိတ္ကူးနဲ႔လက္ေတြ႕

အစာမ်ားမ်ား စားပါ
ဟုတ္ကဲ့
ဒီေဆး မွန္မွန္ေသာက္ပါ
ဟုတ္ကဲ့
ေသြးေလးစစ္ၾကည့္ပါဦး
ဟုတ္ကဲ့
အနားလည္း ယူဦးေနာ္
ဟုတ္ကဲ့
ေဆးခန္းက အထြက္မွာ
ကြမ္းယာဆုိင္ကိုပဲ
အားကိုးစရာလို႔
ပံုအပ္လုိက္ရတယ္။

--

dr-junior.blogspot.com

ဒီဇင္ဘာ

တကယ္ေတာ့ ဒီဇင္ဘာ ဆိုတာ ႏွစ္တစ္ႏွစ္ရဲ့ လတစ္လမွ်သာ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ဒီဇင္ဘာ ကို က်ေနာ္ တျခားလေတြထက္ ပိုခ်စ္ေလသည္။ ပထမဆံုး အခ်က္ကေတာ့ က်ေနာ့္ ေမြးလ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ေမြးေန႔ကို က်င္းပျဖစ္သည္ ျဖစ္ေစ မက်င္းပျဖစ္သည္ ျဖစ္ေစ၊ မနက္ေစာေစာ ဘုရားသြား ရျခင္းကို မပ်က္ကြက္ေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့သည္။ ႏွင္းေတြ (တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ျမဴေတြလို႔ ေျပာၾကသည္) ေဝေနေအာင္ က်ေနလို႔ကေတာ့ အဲဒီေန႔မွာ ေနထြက္လို႔ ႏွင္းကြဲသည္အထိ လမ္းေလွ်ာက္ေနမိသည္။ ေခါင္းမွာ ႏွင္းေတြနဲ႔ စိုေနတာ၊ အသက္႐ႈ ထုတ္လိုက္တိုင္း အေငြ႕ေတြ ထြက္သြားတာ သေဘာက်မိသည္။ ဘုရားက ျပန္အလာ လမ္းမွာ ဘယ္သူ အရင္ဆံုး Birthday wish လုပ္မလဲ ဆိုတာ ေမွ်ာ္မိသည္။ အၿမဲတမ္း အေစာဆံုးလုပ္တတ္တာေတာ့ သူငယ္ခ်င္း ေခ်ာစု ျဖစ္တတ္ေလသည္။ (သူ႔ေမြးေန႔ဆုိရင္ေတာ့ အၿမဲတမ္း သံုးရက္ေနာက္က်ၿပီးမွ ဖုန္းဆက္ျဖစ္ေလသည္။ သူက ဂ်ဴလိုင္ ၁၆ ဆိုေတာ့ အာဇာနည္ေန႔က်မွ သူ႔ေမြးေန႔ ေက်ာ္လာမွန္း သတိရ၍ ျဖစ္သည္။)

ဒုတိယ အခ်က္ကေတာ့ ေအး၍ ျဖစ္သည္။ အဲယားကြန္းဆိုတာနဲ႔ တစ္ခါမွ မအိပ္ဖူးသူ၊ အၿမဲတမ္း ေစာင္ၿခံဳမွ အိပ္တတ္သူ ျဖစ္ရာ ေဆာင္းရာသီသည္ အိပ္ရာထဲတြင္ ဇိမ္အက်ဆံုး ျဖစ္သည္။

တတိယအခ်က္ကေတာ့ ႐ံုးပိတ္ရက္အမ်ားဆံုးလ (ဧၿပီလမွလြဲ၍) ျဖစ္ရာ ေက်ာင္းသားဘဝေရာ ဝန္ထမ္းဘဝတြင္ပါ မႀကိဳက္စရာ ဘာရွိသနည္း။ အဲ .. ပိတ္ရက္ ဂ်ဴတီက်ရင္ေတာ့ ပ်င္းဖို႔ေကာင္းေလသည္။ ေဆး႐ံုတြင္ေတာ့ ၃၁ ရက္ ဂ်ဴတီကို အၿမဲ မဲႏိႈက္ ေရြးရေလ့ရွိသည္။ လူတိုင္းက သူ႔အစီအစဥ္နဲ႔သူကိုး။

ဒီႏွစ္ ဒီဇင္ဘာကေတာ့ နည္းနည္း ပ်င္းဖို႔ေကာင္းမည္ ျဖစ္သည္။ ၂၀ ရက္ဆုိလွ်င္ ဗဟို ဝန္ထမ္းတကၠသိုလ္ သြားတက္ရေတာ့မည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္။ ဘေလာ့ဂ္ေရးတာလည္း ခဏေတာ့ နားရေပဦးမည္။

--
dr-junior.blogspot.com (from Gmail)