ယူနစ္ ေျပာင္းရန္

ဓါတ္ခြဲခန္း အေျဖေတြကို ဘာသာျပန္ရတာလည္း ေခါင္းေျခာက္တဲ့ အလုပ္တစ္ခုပါ။ Standard Units နဲ႔ Scientific Units ၾကားမွာ ဟိုဓါတ္ခြဲခန္းက တစ္မ်ဳိး ဒီဓါတ္ခြဲခန္းက တစ္မ်ဳးိ ထုတ္ေပးလုိက္ရင္ ေျပာင္းရတာ ေတာ္ေတာ္ ပင္ပန္း အလုပ္ရႈပ္ေလသည္။

အခုေတာ့ Site ေလးတစ္ခု ေတြ႕မိသည္။ ကိုယ္လုိရာကို ရွာ၍ ဂဏန္းထည့္ေျပာင္းရံုသာ။ အသံုးလုိမည့္သူမ်ားအတြက္ ေအာက္မွာ သြားၾကည့္လုိက္ပါ။

http://www.vin.com/calculators/default.htm

ေရာက္တတ္ရာရာ

ပုိ႔စ္ မတင္ျဖစ္တာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ ဘေလာ့ေလးကို blogger ျပန္ပြင့္ေနတယ္ ၾကားလို႔ ျပန္ဝင္ၾကည့္ရင္ း ေရာက္ျဖစ္ျပန္တယ္။ မေရးျဖစ္သလို မဖတ္ျဖစ္တာလည္း ၁ႏွစ္ေက်ာ္ ေလာက္ ရွိၿပီပဲ။

စိတ္ထဲမွာ ရွဳပ္ေထြးမႈေတြနဲ႔ ေရးခ်င္တာေတြကို ထိန္းခ်ဳပ္ရတာနဲ႔ အနာဂတ္အတြက္ ပူပန္ရတာေတြနဲ႔ ဆိုေတာ့ ဘေလာ့ေရးဖုိ႔ အေၾကာင္းအရာေတြ ရွိေပမယ့္ တင္ဖုိ႔ရာ စိတ္မပါဘူး။

ဆရာဝန္ေတြ အခုတေလာ ေလ်ာ္ေၾကးေတာင္းခံရတာ ခဏခဏပဲလို႔ ၾကားရတယ္။ စိတ္မေကာင္းစရာပဲ။ ေဆးကုတာ မွားလို႔ ေလ်ာ္ရရင္ မေထာင္းသာေပမယ့္ မွန္ရဲ့သားနဲ႔ ျပႆနာတက္မွာ စိုးလို႔ ေလ်ာ္ေနရရင္ေတာ့ မေထာင္းသာလွဘူး။ မွန္ေနရင္လည္း အေျခအေနနဲ႔ အခ်ိန္အခါက ကိုယ္မွန္တုိင္း ျပႆနာ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလို႔ အာမ မခံႏုိင္ဘူးေလ။ အဲဒီေတာ့လည္း အဆင္ေျပေအာင္ ၾကည့္ရွင္းေနရေတာ့တာပဲ။

ဆရာဝန္ ေတြကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား မုန္းၾကတဲ့ ကြန္မန္႔ေတြ ဖတ္ၿပီးေတာ့လည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ ဆရာဝန္ေတြ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းအတြက္ ရုန္းကန္ေနတယ္လို႔ မျမင္ဘဲ ပိုက္ဆံအရမ္းမက္တယ္လို႔ ျမင္ေနၾကတာေတာ့ အံ့ၾသစရာပဲ။ ေဆးရံုမွာ အိတ္ထဲက စိုက္ကုေနရတဲ့ ဆရာဝန္ေတြ၊ အားလပ္ခ်ိန္မွာ ကုသိုလ္ျဖစ္ေဆးခန္းထုိင္ေပးတဲ့ ဆရာဝန္ေတြ အေၾကာင္းေတာ့ လူေတြ မျမင္ၾကဘဲနဲ႔ အနည္းစုေသာ ေငြမ်က္ႏွာတစ္ခုတည္း ၾကည့္သူေတြနဲ႔ပဲ ဆရာဝန္ေတြဘဝကို တန္းျဖတ္ေနၾကတာေတာ့ မသင့္ေလ်ာ္ မတရားဘူးလို႔ပဲ ထင္မိတယ္။

အခုတေလာ ျဖစ္သြားတဲ့ အေျခအေနေတြ အရဆုိရင္ ဆရာဝန္ေတြ ကိုယ့္ဘက္ကို လံုၿခံဳေအာင္ ပိုၾကည့္ လာၾကမယ္။ မတတ္သာရင္ တစ္ရြာမေျပာင္း သူေကာင္းမျဖစ္ လို႔ ေတြးလာၾကမယ္။ လူနာကို အရင္ကထက္ ပိုဂရုစိုက္လာမယ္ လို႔ ေယဘုယ် တစ္ခုတည္း ယူဆလို႔ မရဘူး ဆိုတာကို ေျပာခ်င္တာပါ။ ၾကည့္ရတဲ့ လူနာဦးေရ ေလ်ာ့သြားၿပီး ပိုလည္း ယူလို႔ မရဘူး ဆုိရင္ အခုကတည္းက ရုန္းကန္ေနရတဲ့ ဆရာဝန္ အမ်ားစု လမ္းေရြးခ်ယ္ဖို႔ စဥ္းစား ၾကရမွာပဲ။

လူနာေသတုိင္း ေဆးကုသမႈ မွားတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရတာ မဟုတ္ပါ။ ထုိက္သင့္တဲ့ အေတြ႕အႀကံဳ ရွိတဲ့သူက သင့္ေလ်ာ္တဲ့ လုပ္ေဆာင္မႈကို လုပ္ေပးတယ္ဆုိရင္ Medical Negligence မေျမာက္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ စစ္ေဆးတဲ့သူေတြရဲ့ သမာသမတ္နဲ႔ တျခား အေၾကာင္းအရာေတြ လႊမ္းမိုးမႈ ကလည္း စစ္ေဆးမႈေတြကို မွန္ကန္တဲ့ အေျဖရေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးဖုိ႔ ခက္ပါ လိမ့္မယ္။ ဘယ္သူမဆို အလုပ္ၿပီးေျမာက္ဖို႔ ဆုိရင္ အလုပ္ခြင္သာယာမႈနဲ႔ လံုၿခံဳမႈ ရွိမႈက အေရးပါပါတယ္။ အျပစ္ေပးတာ တစ္ခုတည္းနဲ႔ေတာ့ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈ ကို တုိးတက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္မယ္လို႔ ဂ်ဴနီယာကေတာ့ မထင္ပါဘူး။

မီးဖြားၿပီး ေခၽြးထုတ္ျခင္း

ကေလး ေမြးၿပီးရင္ ေခၽြးထုတ္ရတယ္ ဆိုတဲ့ အယူအဆက နယ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား မွာ အျမစ္တြယ္ေနတာ ေတြ႕ရတယ္။ ေဆး႐ံုမွာ ကေလးေမြးၿပီး ခဏေနလို႔ ဆရာဝန္ သြားၾကည့္မယ္ဆိုရင္ တံခါးေတြ အကုန္ပိတ္လို႔။ ေစာင္ အထပ္ထပ္ၿခံဳလို႔။ ဆႏြင္းေတြ လိမ္းလို႔။ တံခါးေတြ ဖြင့္ၿပီး ဝင္ၾကည့္တဲ့ အခ်ိန္ေတာင္ ပူ က်က္ေနတာပဲ။ အေမ ခမ်ာလည္း ေခၽြးတလံုးလံုးနဲ႔။ ခေလးကို က်ေတာ့ အျပင္က အမ်ဳိးေတြက ခ်ီထားၾကတယ္။ ဘာလုပ္တာလဲ ဆိုေတာ့ အပုတ္အစပ္ေတြ ထြက္သြားေအာင္တဲ့။

လူဆိုတာ ေသြးေႏြးသတၱဝါပါ။ ဆိုလိုတာက ပါတ္ဝန္းက်င္ အပူခ်ိန္ ေျပာင္းလဲမႈကို အံတုၿပီး ကိုယ္ခႏၶာ အပူခ်ိန္ကို တသမတ္တည္း ထိန္းသိမ္းထားပါတယ္။ ကိုယ္ခႏၶာရဲ့ အဂၤါ အဖြဲ႔အစည္းေတြ၊ ေသြးဆဲလ္ေတြ၊ အင္ဇိုင္းေတြ အကုန္လံုးက အပူခ်ိန္ ၃၇ ဒီဂရီ ဆဲလ္စီးယပ္ မွာ အေကာင္းဆံုး အလုပ္လုပ္ပါတယ္။ အဲဒါထက္ နည္းသြားရင္ ဒါမွမဟုတ္ မ်ားလာရင္ အလုပ္ကို အျပည့္အဝ မလုပ္ႏုိင္ပါဘူး။ သတ္မွတ္ အပူခ်ိန္ ျပန္ရေအာင္ ကုိယ္ခႏၶာက ျပန္လည္ ခ်ိန္ညွိပါတယ္။ ေအးလြန္းရင္ တုန္တက္လာတာ (shivering)၊ ပူလြန္းရင္ ေခၽြးထြက္တာ ဒါေတြဟာ ကိုယ္ခႏၶာက ခ်ိန္ညွိေနတာပါ။

ကိုယ္ဝန္ေဆာင္တာဟာ အပုတ္သေဘာေဆာင္တယ္လို႔ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြက ယူဆၾကသလား မသိဘူး။ ဥပမာ ကိုယ္ဝန္မရေအာင္ ေကသီပန္ ေသြးပုတ္ခ်ေဆး ေသာက္တာတို႔ ဘာတို႔ ရွိပါတယ္။ ကေလးေမြးၿပီးတဲ့အခါ သားအိမ္ထဲမွာ အခ်င္းကြာသြားတဲ့ေနရာေလးေတြက ေသြးထြက္တာ နည္းနည္းရွိပါတယ္။ အဲဒါေတြက ေမြးၿပီး ၆ ပတ္အထိ ဆင္းတတ္ပါတယ္။ သားအိမ္က်ံဳ႕လာတာနဲ႔ အမွ် ဆင္းတဲံ ပမာဏ နည္းသြားမွာပါ။ ေခၽြးထုတ္တာ မထုတ္တာနဲ႔ မဆုိင္ပါဘူး။

ေခၽြးထြက္တယ္ဆိုတာ ကုိယ္ခႏၶာရဲ့ အပူခ်ိန္ ထိန္းသိမ္းမႈ စနစ္တစ္မ်ိဳးပါ။ ယူရီးယားနဲ႔ ယူရစ္အက္ဆစ္ အနည္းငယ္ ပါဝင္ေပမယ့္ အဓိက အညစ္အေၾကးစြန္႔ အဂၤါမဟုတ္ပါ။ ကိုယ္ခႏၶာအတြက္ မလိုတဲ့ အညစ္အေၾကးေတြက ဆီးနဲ႔ ဝမ္းကေန အဓိက စြန္႕ထုတ္ပါတယ္။

ေခၽြးထြက္မ်ားရင္ ကုိယ္ခႏၶာ ေရဓါတ္ ဆံုး႐ွဳံးပါတယ္။ ဒါဆို ႏုိ႕ထြက္လည္း နည္းသြားတတ္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက အေမ ေခၽြးထုတ္ေနရင္ ကေလး ႏုိ႔မစို႔ရလို႔ ကေလး ႏုိ႔စို႔ခ်ိန္ေနာက္က်သလို ႏို႔ထြက္လည္း နည္းသြားတတ္ပါတယ္။ ေခၽြးထြက္မ်ားရင္ ဗီတာမင္ စီ ေလ်ာ့နည္းသြားႏုိင္ပါေသးတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက ကိုယ္ခႏၶာ အပူခ်ိန္ကုိ အျမင့္ႀကီး ထားသလို ျဖစ္တဲ့အတြက္ သားအိမ္က်ံဳ႕တဲ့ ျဖစ္စဥ္ ေႏွးေကြးသြားႏုိင္ပါတယ္။

အႏၱရာယ္ သိသိသာသာႀကီး မရွိေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ က်န္းမာေရးဝန္ထမ္းေတြ အေနနဲ႔ ျပည္သူကို က်န္းမာတဲ့ အေနအထိုင္ကို သိရွိ နားလည္ လုိက္နာ (knowledge, attitude, practice) ေစဖို႔ ရွင္းျပဖို႔ လုိအပ္မယ္ လို႔ ထင္ပါတယ္။

နတ္သိၾကား ေပးတဲ့ေဆး

ယခုေခတ္ကား နတ္သိၾကားေပးေသာ သို႔မဟုတ္ ေရွးနန္းတြင္းသံုး ေဆးတို႔ကား မ်ားလွေခ်၏။ ခုႏွစ္နာရီ ဇာတ္လမ္း အတြင္းတြင္လည္းေကာင္း၊ ေအာင္ျမင္ေနေသာ မႏၱေလး FM အစီအစဥ္တြင္လည္းေကာင္း ၄င္းတို႔သာ မင္းမူကုန္၏။ ေဆးဆိုင္၊ စတိုးဆိုင္၊ ကြမ္းယာဆိုင္ တို႔၏ ဗီ႐ိုမ်ားသည္လည္း ၄င္းတုိ႔ျဖင့္ ျပည့္ကုန္၏။

ေရာဂါအေျခအေန ဘယ္အဆင့္ေရာက္ေရာက္၊ တစ္ခ်က္ၾကည့္စရာမလို ေသာက္ခ်င္သလိုသာေသာက္ ေရာဂါတို႔သည္ ေန႔ခ်င္းညခ်င္း ေပ်ာက္ၾကကုန္၏။

မွန္မွန္ မီွဝဲပါက အသက္ရွည္၏။ အနာကင္း၏။ ငယ္စဥ္က မလွခဲ့ေသာ ႐ုပ္ရည္တို႔ပင္ ေခ်ာေမာလွပၾကကုန္၏။

အထက္ေဖာ္ျပပါ အရည္အခ်င္းမ်ားႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ေဆးမ်ား ရွိရက္ႏွင့္ အဘယ့္ေၾကာင့္ ေဆး႐ံုတြင္ လူမ်ားျပည့္ႏွက္၍ ေနၾကသနည္း။ ကု၍ မေပ်ာက္ဟု သိုးေဆာင္းသားတို႔ ေျပာၾကေသာ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ အသည္းေရာင္ အသည္းဝါ ဘီမွ စ၍ ေလးဘက္နာ၊ အေအးမိအထိ စံုလင္စြာေသာ နတ္ညႊန္းေဆးမ်ား ရွိပါရဲ့ႏွင့္ အဘယ့္ေၾကာင့္ ႏိုင္ငံျခားမွ ေဆးမ်ား တင္သြင္းေနရသနည္း။ ဥာဏ္မမီသူ ကၽြႏု္ပ္အဖို႔ စဥ္စားရခက္လွသည္။

ဤေဆးမ်ားရွိရဲ့နဲ႔ နားမလည္ ပါးမလည္ လာေၾကာ္ျငာေနၾကေသာ ယိုးဒယား၊ စင္ကာပူ ေဆး႐ံုႀကီးမ်ားကား သနားစရာ ေကာင္းလွသည္။ ဤေဆးမ်ား ထုတ္လုပ္ေရာင္းခ်ေနေသာ သမားေတာ္ႀကီးမ်ားကလည္း ေမတၱာတရား ေရွ႕ထားၿပီး နားၾကပ္ကိုင္ၿပီး အေနာက္တုိင္းေဆးမ်ားကို တျပားႏွစ္ျပား တိတိက်က် တြက္ခ်က္ေပးေနရေသာ ဓါတ္ခြဲခန္း အေျဖမ်ားကို အားထားေနရေသာ ဆရာဝန္ေလးမ်ားကို သင္ၾကားေပးမည္ ဆိုပါက မည္မွ် ေကာင္းမည္နည္း။ ေမတၱာတရား ေရွ႕ထားၿပီး ကမၻာ တစ္လႊားရွိ လူနာမ်ားကို ကယ္မေစာင့္ေရွာက္လွ်င္ မည္မွ် ေကာင္းမည္နည္း။ စဥ္းစားေပးၾကပါကုန္ေလာ့။

သံုးသပ္ျခင္း

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ျပန္လာတယ္။ သူ႔အလုပ္အေၾကာင္း ကုိယ့္အလုပ္အေၾကာင္း ေျပာၾက ဆိုၾကေပါ့ေလ။

ဒီမွာ ဘာ သတိထားမိလဲ ဆိုေတာ့ သူငယ္ခ်င္း စကားေျပာတာ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းလာတယ္။ ဦးတည္ခ်က္လည္း ရွိတယ္။ အခ်ိတ္အဆက္ လည္း ရွိတယ္။ တကယ့္ ပညာတတ္တစ္ေယာက္ သူ႔ပညာကို ေဆြးေႏြးေနသလိုပဲ။ ကိုယ္လည္း ေလွ်ာက္ေျပာေနတာေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့။ သူ႔မွာ ရွိတဲ့ ယံုၾကည္မႈ ကိုယ္မွာ မရွိတာကို ေျပာတာ။

ဒါကေတာ့ အေၾကာင္းႏွစ္ခ်က္ေၾကာင့္လို႔ ကိုယ္ သံုးသပ္မိတယ္

တစ္အခ်က္ကေတာ့ ပါတ္ဝန္းက်င္ပဲ။ သူပတ္ဝန္းက်င္မွာက ဆရာဝန္က ဆရာဝန္အလုပ္ပဲ လုပ္ရတယ္။ ေလ့လာစရာ စာအုပ္ေတြလည္း ေလ့လာရတယ္။ အဲဒီ ေလ့လာခ်က္ေတြ အတုိင္းပဲ သူလုပ္ရတယ္။ ဥပမာ ႏွလံုးေရာဂါသည္ လာတယ္ ဆိုပါစို႔။ သူလုပ္စရာ ရွိတာက ECG ဆြဲ၊ ဓါတ္မွန္႐ိုက္၊ ေသြးစစ္ေဆး စရာရွိရင္ စစ္ေဆး။ ၿပီးရင္ ေတြ႕ရွိခ်က္အတုိင္း ေဆးေပး႐ံုပဲ။ ကို္ယ္တို႔ကေတာ့ ဒီလို မျဖစ္ေသးဘူးေလ။ ECG ဆိုတာ နယ္ၿမိဳ႕ေလးေတြမွာ မရွိႏုိင္ေသးဘူး။ ေသြးစစ္ဖို႔ဆိုတာကလည္း ေနရာတုိင္း မျဖစ္ႏုိင္။ တကယ္လို႔ ကိုယ္က ဒီလိုထင္လို႔ ေပးမယ္ စဥ္းစားရင္ေတာင္ ကိုယ္တာဝန္က်တဲ့ေဒသမွာ ဝယ္မရတဲ့ေဆးေတြက အမ်ားႀကီး။ အဲဒီေတာ့ ေနာက္ဆံုးေပၚ ကုသနည္းေတြနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔က နည္းနည္းေဝးေနတယ္။ သူတို႔ဆီမွာ ေရွာ့ခ္ (Shock) ကို Central venous line (femoral vein) ထည့္ေနခ်ိန္မွာ ကိုယ္ေတြက venous cut down လုပ္ေနရတုန္းပဲ။ ေနာက္ပိုင္းစာအုပ္ေတြဆို venous cut down ဆိုတာ သိပ္ျမင္ရေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးေလ။ တခ်ဳိ႕ ေရာဂါေတြဆို Diagnosis ကို သူတုိ႔ ဆီမွာ CT scan, MRI, Scope ေတြနဲ႔ပဲ Confirm လုပ္ေနခ်ိ္န္မွာ ကိုယ္ေတြက ကို္ယ့္ရဲ့လက္ေတြ နားေတြ ကို အသံုးၿပဳေနရတုန္း။ အဲဒါမ်ဳိးေတြဆို ဟုိေခတ္က စာအုပ္အေဟာင္းေတြ ျပန္ရွာဖတ္ရတယ္။ ေနာက္ထြက္တဲ့ edition ေတြဆုိ မပါတတ္ေတာ့လုိ႔။

ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ သူဟာ တကယ္ ေဇာက္ခ်လုပ္ကိုင္ျခင္း ဆိုတဲ့ Professional ျဖစ္ေနၿပီ။ သူတို႔ဆီမွာ ဆရာဝန္ေတြက ေဆးကုဖို႔က လြဲလို႔ ဘာမွ ပူစရာမရွိဘူး။ သူတို႔ေဆး႐ံုမွာဆို ဆရာဝန္ေတြ စိတ္ဖိစီးမႈ နည္းပါးေရး ေကာ္မတီေတာင္ ရွိတယ္ ဆိုပဲ။ ဒီမွာကေတာ့ အမ်ဳိးစံုပါပဲ။ လူနာေစာင့္ေတြ၊ ေဆးဖုိးဝါးခ၊ ေဆးခန္း၊ ဆက္ဆံေရး၊ သန္႔ရွင္းေရး ကအစ ကို္ယ့္ေခါင္းေပၚ ေတာ္ေတာ္ ေရာက္တယ္။ ဒီမွာက ေနာင္တစ္ခ်ိန္ ဆရာဝန္ ျဖစ္မယ့္ ေဟာက္ဆာဂ်င္ေတြ ေဆး႐ံုလာမလာကိုေတာင္ ေစာင့္ၾကည့္ စာရင္းယူေနရတာ။ ပညာယူဖို႔ တက္တက္ၾကြၾကြ ျဖစ္ေနရမယ့္ ကိစၥကို ဘယ္လိုေၾကာင့္မ်ား ေဆး႐ံုမလာခ်င္ ျဖစ္ေနၾကတယ္ မသိဘူး။ (ကိုယ့္ဘာသာရပ္ကို ကုိယ္တန္ဖိုး မထားတာ အံ့ၾသဖို႔ ေကာင္းတယ္) အဲ ... အပို အလုပ္ေတြ လုပ္ရတာကို ေျပာတာပါ။ ကိုယ္တို႔ ဒီက ဆရာဝန္ေတြက Semi-pro ျဖစ္ေနတာေပါ့ေနာ္။

ဒါေပမယ့္ ဒီမွာလည္း တကယ္ ပ႐ိုဖက္ရွင္နယ္ႀကီးေတြ ရွိပါတယ္။ အခု ဆရာဝန္ႀကီးေတြ ပေရာ္ဖက္ဆာႀကီးေတြကလည္း ကိုယ္တို႔လို ဘဝကို ျဖတ္သန္းၿပီး ႏုိင္ငံတကာ အသိအမွတ္ျပဳ အထူးကု ဘြဲ႕ေတြ ယူထားၾကတာပဲ။ တကယ္တမ္း ျပႆနာက ကိုယ္ ႀကိဳးစားဖို႔ လိုေနၿပီ၊ အခုထက္ အားထည့္ဖို႔ လိုေနၿပီ ဆိုတာပဲ ျဖစ္မွာပါ။

အာဇာနည္ေန႔

အာဇာနည္ေန႔ တစ္ေခါက္ေရာက္လာျပန္ၿပီပဲ။

တုိင္းျပည္အတြက္ အသက္စြန္႔သြားတဲ့ အာဇာနည္ေတြ။ သူတို႔အတြက္ ဘာေတြ လုပ္ေပးၿပီး ၾကၿပီလဲ။ သူတို႔ ခ်စ္တဲ့ တိုင္းျပည္အတြက္ ဘာေတြ လုပ္ျဖစ္ၾကၿပီလဲ။ သူတို႔ အသက္စြန္႔ ကာကြယ္သြားၾကတဲ့ လူမ်ဳိးအတြက္ ဘာေတြ လုပ္ေပးၿပီး ၾကၿပီလဲ။

အခ်ိန္ၾကာရင္ ေမ့မွာပဲ ဆိုၿပီးေတာ့မ်ား သေဘာထားေနၾကၿပီလား။

ဒီေမးခြန္းအတြက္ အေျဖ မရွိေသးတဲ့ အတြက္ က်ေနာ္ ရွက္မိပါတယ္။

ရန္ကုန္

ဘယ္လုိပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သူ ရန္ကုန္မွာ ပိုေပ်ာ္ပါသည္။

သူ႔ကို ၿမိဳ႕ငယ္ေလး တစ္ၿမိဳ႕မွာ ေမြးဖြားခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ သူတို႔ ၿမိဳ႕မွာ အထပ္ျမင့္ တိုက္ေတြ မရွိပါ။ ကတၱရာလမ္း ဆိုတာလည္း စက္ဘီးနဲ႔ ဆိုက္ကားမ်ား ႀကီးစိုးရာေနရာသာ ျဖစ္သည္။ စတုိးဆိုင္ႀကီးေတြ၊ ေစ်းဝယ္ စင္တာေတြ ဆုိတာ ရုပ္ရွင္ထဲမွာသာ သူျမင္ဖူးေလသည္။

သူ ဆယ္တန္းေအာင္ေတာ့ ရန္ကုန္ကို ပထမဆံုး ေရာက္ဖူးျခင္း ျဖစ္သည္။ လမ္းသစ္ ေဗာတံတားကေန ကုန္ေစ်းတန္းလမ္းရွိ အမ်ဳိးအိမ္သို႔ ေလးဘီးကား ျဖင့္လာရင္း ေမာ့ၾကည့္ရေသာ တုိက္ျမင့္မ်ားကို စျမင္ဖူးျခင္း ျဖစ္သည္။ သူအရမ္းသေဘာက်သြားသည္။ သိမ္ႀကီးေစ်းဆိုတာကလည္း သူ႔ၿမိဳ႕က ေစ်းနဲ႔မတူ။ လမ္းေဘးမွာ ေရာင္းေသာ ဘဲေပါင္းဆီခ်က္ကလည္း ေကာင္းမွေကာင္း။ ညအခ်ိန္ ေရႊတိဂံုဘုရားလမ္း ကုန္းေက်ာ္ တံတားေပၚမွ ေန၍ နီယြန္ မီးေရာင္စံုမ်ားကို ၾကည့္ရသည္မွာလည္း ႐ႈမၿငီးဖြယ္ ျဖစ္သည္။ ထုိစဥ္ကတည္းက သူရန္ကုန္မွာ ေနဖို႔ ႀကိဳးစားရန္ ဆံုးျဖတ္မိသည္။

အခုေတာ့ သူ ရန္ကုန္မွာ ေနတာ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခု ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။ တုိက္ေတြကလည္း သူ႔ကို မဆြဲေဆာင္ႏုိင္ေတာ့ၿပီ။ အထပ္ျမင့္ တုိက္ေတြထဲက မြန္းၾကပ္တဲ့ ဘဝေတြက စိတ္ေမာေစသည္။ သိမ္ႀကီးေစ်းသည္လည္း အရင္ေလာက္ မစည္ေတာ့ သလိုပင္။ နီယြန္မီးေခ်ာင္းေတြ လင္းဖို႔ လွ်ပ္စစ္မီးက ရွားပါးစာရင္း ဝင္သြားၿပီ ျဖစ္ရာ ညေတြက သဘာဝအတုိုင္းသာ လွေနေတာ့သည္။

သို႔ေသာ္ သူ ဇာတိၿမိဳ႕ေတာ့ မျပန္ခ်င္ေသးပါ။ ထို႔အတူ ရန္ကုန္ထက္သာေသာ အျခား ၿမိဳ႕မ်ားဆီသို႔လည္း သူ ထြက္သြားရန္ စိတ္မကူးေတာ့ပါ။ ရန္ကုန္ႏွင့္အတူ သူ႔အား ခ်ည္ေႏွာင္ထားေသာ မိသားစုဆိုတာကို သူပိုင္ဆုိင္သြားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ထုိ မိသားစုကို သူသယ္ေဆာင္သြားႏုိင္ေသာ တစ္ေန႔တြင္ေတာ့ သူ သြားခ်င္စရာ ၿမိဳ႕ေတာ္အသစ္ တစ္ခုသို႔ သြားျဖစ္ဦးမလား သူ မသိေသးပါ...................

ညီးညဴျခင္း

အခ်ိန္ေတြ အကုန္ျမန္တယ္ဆိုတာ စာေမးပြဲအတြက္ စာက်က္မွပဲ သိေတာ့တယ္။ စာကျဖင့္ ဘယ္ေလာက္မွ မၿပီးေသး။ ေနာက္တစ္လေက်ာ္ဆို စာေမးပဲြ ေျဖရေတာ့မယ္။ ေအာင္ရန္ ရာႏႈန္း ( ) ေလာက္ပဲ ရွိမယ္။

ပိုးဖလံေတြ မီးကို ဘာလို႔ တုိးၾကလဲဆိုတာ ငယ္ငယ္တုန္းက ေတြးလို႔ မရခဲ့ဘူး။ အခုလည္း ဘာလို႔ ဆရာဝန္ဘဝမွာ ဖက္တြယ္ ေနမိလည္း မသိဘူး။ ညမအိပ္ရတဲ့ အလုပ္၊ လခ နည္းတဲ့ အလုပ္၊ မိသားစုနဲ႔ အတူမေနရတဲ့ အလုပ္၊ ေနရာ အတည္တက် မရွိတဲ့ အလုပ္၊ တစ္ခါတစ္ေလ ကိုယ္မတတ္ႏုိင္လို႔ လက္လႊတ္လုိက္ရရင္ ကိုယ့္အမ်ဳိး မဟုတ္ဘဲ ဝမ္းနည္းရတဲ့အလုပ္။ ေပ်ာ္ရတယ္ဆိုတာ တစ္ခါတစ္ေလလည္း ရွိပါရဲ့။ ဒါေပမယ့္ စိတ္တိုင္းမက် စိတ္ဓါတ္က်စရာ အခ်ိန္ေတြက ပိုမ်ားေနသလိုပဲ။

အခုလည္း လက္ေထာက္ဆရာဝန္ ဘဝကေန အထူးျပဳ ဆရာဝန္ဘဝ ျဖစ္ေအာင္ စာအေသအလဲ ဖတ္ေနရတယ္။ နယ္မွာဆိုေတာ့ က်ဴရွင္လည္း မတက္ႏုိင္ပါဘူး။ ပုိက္ဆံကုန္ သက္သာသြားတာေပါ့ေလ။ စာဖတ္ေဖာ္ မရွိတာေတာ့ မေကာင္းဘူး။ တစ္ခုခုဆို အင္တာနက္ တက္ရွာဖို႔ကလည္း ဖုန္းလုိင္းေတာင္ မရွိတဲ့ေနရာ ဆိုေတာ့။

တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း ေက်ာင္းတုန္းကတည္းက ႀကိဳၿပီးက်က္ခဲ့ရင္ အခု ဒီေလာက္ ပင္ပန္းမွာ မဟုတ္ဘူး ေတြးမိပါရဲ့။

ေရြးခ်ယ္မႈ ....

တကယ္တမ္း ေနာက္ဆုတ္ရမယ္ ဆိုေတာ့ ေနာက္တြန္႔ေနမိျပန္သည္။ ဝါသနာ မပါဘူးလို႔ တစ္ခ်ိန္လံုး ေၾကြးေၾကာ္ခဲ့ေသာ္လည္း ရလာတဲ့ ပီတိေတြကို လိုခ်င္တပ္မက္ ျဖစ္ေနတတ္တာေတာ့ အေသအခ်ာ ျဖစ္သည္။ ေဝးကြာေသာ တစ္ေနရာ၊ မိသားစု လုိက္ေနရန္ အဆင္မေျပေသာ တစ္ေနရာ၊ ေဆးခန္းဖြင့္ရန္ မျဖစ္ႏုိင္ေသာေနရာ၊ မီးအၿမဲလာသည္က လြဲ၍ အစားအေသာက္ အေနအထိုင္ အဆင္မေျပေသာ ေနရာ၊ ထိုေနရာကို ေရာက္သည့္အခ်ိန္မွ စ၍ သူ႔ေခါင္းထဲတြင္ အၿမဲ ေတြးေနတတ္သည္က အလုပ္ဆက္လုပ္လို႔ ျဖစ္ပါ့မလား ဆုိတာပဲ ျဖစ္သည္။ ေနရာေကာင္းရရန္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ရမွာ ရွက္တတ္ေသာ၊ အမ်ား မုိးခါးေရေသာက္ပေစ ကိုယ္ကေတာ့ ကိုယ့္ က်င့္ဝတ္နဲ႔ ကိုယ္ပဲ ဟု အၿမဲ ေၾကြးေၾကာ္ခဲ့သူ တစ္ေယာက္အေနျဖင့္ ဒီအခက္အခဲေတြက ထင္တာထက္ ပိုမ်ားေနတာကိုေတာ့ ဝန္ခံမိသည္။ ပထမဆံုးလာသည့္ေန႔က လုိင္းကား မရွိဘူး၊ ကုန္ကားနဲ႔ လမ္းႀကံဳလုိက္ရမွာ ဆုိတုန္းက အေတြ႕အႀကံဳဟု သေဘာထားႏုိင္ေသးေသာ္လည္း ေနစရာ အဆင္မေျပ အစားအေသာက္ က ဝယ္စားစရာ ဆုိင္ကမရွိေသာအခါ သူအားေလ်ာ့တတ္လာသည္။ ပစၥည္းကိရိယာ စံုလင္မႈ မရွိေသာ၊ ေပးသင့္ေသာ ေဆးထက္ ေပးႏုိင္ေသာ ေဆးကို ဦးစားေပးသံုးရေသာ၊ ဓါတ္ခြဲစမ္းသပ္ျခင္းထက္ မိမိ၏လက္၊ မ်က္စိႏွင့္ နားကိုသာ အားထားရေသာ ဒီေနရာမွာ သူ႕ကို သူ အျပည့္အဝ ယံုၾကည္မႈ မရဘဲ ျဖစ္ေနတတ္သည္။
ေရာမေရာက္ရင္ ေရာမလိုက်င့္ရမွာပဲ ဆိုေသာ အကိုတစ္ေယာက္၏စကားကို ႀကီးႏိုင္ငယ္ညွဥ္းႏုိင္ေသာ ေလာကတြင္ ဘယ္လိုမွ ဆက္စပ္မရ ျဖစ္ေနတတ္ေသးသည္။ လာမေတြ႕၍ ဟုိေရႊ႕မည္ ဒီေရႊ႕မည္ဆိုတတ္ေသာ လူႀကီးတစ္ေယာက္ကိုလည္းေကာင္

း၊ လစာယူ၍ အလုပ္မလုပ္ခ်င္ေသာ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ တစ္ခ်ဳိ႕ကိုလည္းေကာင္း သူ႐ိုးသားစြာ နားမလည္ႏိုင္ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။
သို႔ေသာ္လည္း ႐ိုးသားလြန္းလွသည့္ ေဒသခံေတြကေတာ့ သူ႔ကို အေမာေျပေစခဲ့သည္သာ။ ကိုယ္တုိင္ကေတာ့ လံုခ်ည္ အၿပဲႏွင့္ ေဆးရံုလာရေသာ္လည္း ဆရာဝန္ကို ဦးဂ်မ္းပုဆိုးေလးနဲ႔ ကန္ေတာ့ခ်င္ၾကေသာ ရင္ထဲက ေစတနာက သူ႔မ်က္ရည္ဝိုင္းသည္အထိ ခံစားေစျပန္သည္။ သူမယူရက္၍ ျပန္ေပးေလတုိင္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ၾကသည္မွာလည္း သိသာလွေပသည္။ သူတတ္ႏုိင္သမွ် ကုသ၊ မတတ္ႏုိင္၍ လႊဲရသည့္အခါတိုင္း ဆရာတတ္ႏုိင္သေလာက္ပဲ ကုပါ က်ေနာ္တို႔ မသြားႏုိင္ေတာ့လို႔ပါဆိုလာတုိင္း သူ မလုပ္ႏုိင္ေသာ အရာအားလံုးကို ခ်က္ခ်င္း လုပ္တတ္ခ်င္လာသည္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူအလုပ္က ဒီလူေတြကို ကူညီေနတာပဲ ဆုိတာ သေဘာေပါက္တုိင္းေတာ့ သူေက်နပ္မိသည္။
ဒီလိုနဲ႔ပဲ သူ ... ဆံုးျဖတ္ရခက္ေနဆဲျဖစ္သည္။

--